Menu główne
Sekcje zrzeszone w SGiE
nr 30 (931) 28 lipca 2006 - Czekamy na dialog niepozorowany
Czekamy na dialog niepozorowany
z Kazimierzem Grajcarkiem - przewodniczącym Krajowego Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ "Solidarność" rozmawia Agnieszka Konieczny
- Już po raz trzeci będzie Pan kierował największym Sekretariatem w strukturach "S". Co w rozpoczynającej się kadencji będzie dla SGiE najtrudniejsze?
- Od wielu lat brakuje dialogu z przedstawicielami rządu. Liczyliśmy, że sytuacja ulegnie poprawie po przystąpieniu Polski do UE. Kolejne nasze nadzieje związane były z premierem Marcinkiewiczem, który obejmując rząd obiecywał, że wyznaczy osobę do kontaktów ze związkami zawodowymi. Niestety, nic takiego nie nastąpiło. Być może prawdziwy dialog ze związkami rozpocznie nowy premier. Dotychczasowy prowadzony przez ministra skarbu i ministra gospodarki był pozorowany. Na odpowiedź czeka najważniejsze pytanie: Co stanie się z całym sektorem paliwowo-energetycznym. Czy zostanie sprzedany zagranicznym inwestorom, czy pozostanie w polskich rękach?
- Jakie stanowisko w sprawie prywatyzacji tego sektora zajmie SGiE?
- Nie została jeszcze jasno określona strategia prywatyzacji tego sektora, ale obawiam się, że może ona zmierzać w niewłaściwym kierunku, czyli sprzedaży zagranicznym firmom. Z doświadczeń wiemy, że jeśli obcy kapitał kupi naszą energetykę, która znajduje się w stosunkowo dobrym stanie, to natychmiast wdrożone zostaną pakiety dobrowolnych odejść. Zagraniczne firmy nie zainwestują w tworzenie nowych miejsc pracy. Cały ciężar prywatyzacji, jeśli chodzi o stronę społeczną i wzrost bezrobocia, przeniesiony zostanie na rząd. Przeciwko takiej prywatyzacji przemawia przykład Górnośląskiego Zakładu Elektroenergetycznego w Gliwicach będącego własnością szwedzkiego koncernu Vattenfall, czy elektrowni "Połaniec", gdzie zlikwidowane zostały miejsca pracy. Możliwa jest jeszcze prywatyzacja poprzez giełdę, ale ona również niesie pewne zagrożenia dla pracowników. Moim zdaniem najbezpieczniejszym rozwiązaniem byłoby pozostawienie polskiego sektora elektroenergetycznego w rękach Państwa, podobnie jak ma to miejsce w Szwecji, czy we Francji.
- Jakie wyzwania stawia sobie SGiE w związku z trwającą od wielu lat restrukturyzacją górnictwa?
Będziemy się starali, by powstający rządowy program dotyczący restrukturyzacji tej branży oparty był na zdrowych mechanizmach i ochraniał miejsca pracy i polskie zasoby węgla. Ważna jest również ochrona polskiego rynku węglowego, co rząd mógłby uzyskać kontrolując import. Problemów do rozwiązania jest jednak znacznie więcej np. w jaki sposób tworzyć nowe miejsca pracy, zwiększać w Polsce i za granicą sprzedaż rodzimego węgla energetycznego i koksującego. Można zadać również pytanie: Dlaczego energia wyprodukowana w Polsce, która jest znacznie tańsza, niż w innych państwach UE nie znajduje zbytu poza granicami kraju? Dlaczego polskie firmy zajmujące się handlem energią nie potrafią sprzedawać jej w większej ilości?
- Rolą związku zawodowego jest ochrona praw pracowniczych i np. negocjowanie układów zbiorowych pracy. Czy SGiE powinien zagłębiać się w tak skomplikowane kwestie, jak prywatyzacja i restrukturyzacja?
- Wciąż przechodzimy od gospodarki socjalistycznej do kapitalistycznej, dlatego Związek powinien zajmować się wszystkimi sprawami, które sprzyjają rozwiązywaniu problemów pracowniczych. Może za pięć, dziesięć lat zakończą się procesy prywatyzacyjne i związki zawodowe będą miały zupełnie inne zadania do wykonania. Dzisiaj muszą być wszędzie tam, gdzie zagrożone są prawa pracowników i gdzie istnieje groźba likwidacji miejsc pracy.
- Co Pana zdaniem jest największym zagrożeniem dla polskich pracowników?
- Zbyt niska świadomość pracodawców prywatnych, jeśli chodzi o prawa pracownicze. W wielu zakładach prywatnych pracodawcy robią wszystko, żeby pozbyć się organizacji związkowych, naruszają prawo i zwalniają założycieli tych związków. Prawo pracownicze jest korzystniejsze dla pracodawców, a sędziowie bardzo często stają po stronie silniejszego, czyli pracodawcy.
- Wracając do spraw SGiE, co zmieniło się w pracach Sekretariatu na przestrzeni dwóch minionych kadencji?
- Pozytywnie oceniamy decyzję KK o powołaniu Funduszu Wspomagania Zadań Statutowych Związku. Dzięki funduszowi stworzyliśmy łączność komputerową pomiędzy sekcjami, organizujemy szkolenia, zatrudniamy prawnika i tłumacza. Każda struktura musi się rozwijać, by świadczyć usługi dla swoich członków. Cieszę się, że sekcje krajowe zrzeszone w Sekretariacie: Energetyczne, Węgla Kamiennego, Siarki oraz Sekcja Cynku i Ołowiu wypracowały własne Zespoły Trójstronne. To pomaga zarówno przedsiębiorstwom, jak i pracownikom.
Dużym utrudnieniem dla prac SGiE są z odległości pomiędzy organizacjami zakładowymi rozrzuconymi po całej Polsce i skromna obsługa Sekretariatu. Jednak najbardziej niepokojący jest spadek liczby członków Związku, chociaż w naszym Sekretariacie w minionej kadencji ubyło ich stosunkowo najmniej.
- To problem wszystkich struktur, nie tylko SGiE ...
- Uważam, że wszystkie struktury naszego Związku powinny prowadzić wspólną politykę rozwoju. Strategia KK naboru nowych członków polegająca na jeżdżeniu po poszczególnych zakładach i namawianiu pracowników do przystąpienia do Związku jest niewystarczająca i mało efektywna. Związek powinien być atrakcyjny i świadczyć profesjonalne usługi, a legitymacja związkowa powinna "mieć swoją cenę", poprzez podpisywanie umów na rabaty uzyskiwane przez związkowców podczas dokonywania zakupów. Podobnie, jak ma to miejsce w Regionie Podbeskidzie, który wprowadził program Grosik. Z podobnych rozwiązań korzystają członkowie organizacji związkowych w całej Europie.
- Dziękuję za rozmowę
- Już po raz trzeci będzie Pan kierował największym Sekretariatem w strukturach "S". Co w rozpoczynającej się kadencji będzie dla SGiE najtrudniejsze?
- Od wielu lat brakuje dialogu z przedstawicielami rządu. Liczyliśmy, że sytuacja ulegnie poprawie po przystąpieniu Polski do UE. Kolejne nasze nadzieje związane były z premierem Marcinkiewiczem, który obejmując rząd obiecywał, że wyznaczy osobę do kontaktów ze związkami zawodowymi. Niestety, nic takiego nie nastąpiło. Być może prawdziwy dialog ze związkami rozpocznie nowy premier. Dotychczasowy prowadzony przez ministra skarbu i ministra gospodarki był pozorowany. Na odpowiedź czeka najważniejsze pytanie: Co stanie się z całym sektorem paliwowo-energetycznym. Czy zostanie sprzedany zagranicznym inwestorom, czy pozostanie w polskich rękach?
- Jakie stanowisko w sprawie prywatyzacji tego sektora zajmie SGiE?
- Nie została jeszcze jasno określona strategia prywatyzacji tego sektora, ale obawiam się, że może ona zmierzać w niewłaściwym kierunku, czyli sprzedaży zagranicznym firmom. Z doświadczeń wiemy, że jeśli obcy kapitał kupi naszą energetykę, która znajduje się w stosunkowo dobrym stanie, to natychmiast wdrożone zostaną pakiety dobrowolnych odejść. Zagraniczne firmy nie zainwestują w tworzenie nowych miejsc pracy. Cały ciężar prywatyzacji, jeśli chodzi o stronę społeczną i wzrost bezrobocia, przeniesiony zostanie na rząd. Przeciwko takiej prywatyzacji przemawia przykład Górnośląskiego Zakładu Elektroenergetycznego w Gliwicach będącego własnością szwedzkiego koncernu Vattenfall, czy elektrowni "Połaniec", gdzie zlikwidowane zostały miejsca pracy. Możliwa jest jeszcze prywatyzacja poprzez giełdę, ale ona również niesie pewne zagrożenia dla pracowników. Moim zdaniem najbezpieczniejszym rozwiązaniem byłoby pozostawienie polskiego sektora elektroenergetycznego w rękach Państwa, podobnie jak ma to miejsce w Szwecji, czy we Francji.
- Jakie wyzwania stawia sobie SGiE w związku z trwającą od wielu lat restrukturyzacją górnictwa?
Będziemy się starali, by powstający rządowy program dotyczący restrukturyzacji tej branży oparty był na zdrowych mechanizmach i ochraniał miejsca pracy i polskie zasoby węgla. Ważna jest również ochrona polskiego rynku węglowego, co rząd mógłby uzyskać kontrolując import. Problemów do rozwiązania jest jednak znacznie więcej np. w jaki sposób tworzyć nowe miejsca pracy, zwiększać w Polsce i za granicą sprzedaż rodzimego węgla energetycznego i koksującego. Można zadać również pytanie: Dlaczego energia wyprodukowana w Polsce, która jest znacznie tańsza, niż w innych państwach UE nie znajduje zbytu poza granicami kraju? Dlaczego polskie firmy zajmujące się handlem energią nie potrafią sprzedawać jej w większej ilości?
- Rolą związku zawodowego jest ochrona praw pracowniczych i np. negocjowanie układów zbiorowych pracy. Czy SGiE powinien zagłębiać się w tak skomplikowane kwestie, jak prywatyzacja i restrukturyzacja?
- Wciąż przechodzimy od gospodarki socjalistycznej do kapitalistycznej, dlatego Związek powinien zajmować się wszystkimi sprawami, które sprzyjają rozwiązywaniu problemów pracowniczych. Może za pięć, dziesięć lat zakończą się procesy prywatyzacyjne i związki zawodowe będą miały zupełnie inne zadania do wykonania. Dzisiaj muszą być wszędzie tam, gdzie zagrożone są prawa pracowników i gdzie istnieje groźba likwidacji miejsc pracy.
- Co Pana zdaniem jest największym zagrożeniem dla polskich pracowników?
- Zbyt niska świadomość pracodawców prywatnych, jeśli chodzi o prawa pracownicze. W wielu zakładach prywatnych pracodawcy robią wszystko, żeby pozbyć się organizacji związkowych, naruszają prawo i zwalniają założycieli tych związków. Prawo pracownicze jest korzystniejsze dla pracodawców, a sędziowie bardzo często stają po stronie silniejszego, czyli pracodawcy.
- Wracając do spraw SGiE, co zmieniło się w pracach Sekretariatu na przestrzeni dwóch minionych kadencji?
- Pozytywnie oceniamy decyzję KK o powołaniu Funduszu Wspomagania Zadań Statutowych Związku. Dzięki funduszowi stworzyliśmy łączność komputerową pomiędzy sekcjami, organizujemy szkolenia, zatrudniamy prawnika i tłumacza. Każda struktura musi się rozwijać, by świadczyć usługi dla swoich członków. Cieszę się, że sekcje krajowe zrzeszone w Sekretariacie: Energetyczne, Węgla Kamiennego, Siarki oraz Sekcja Cynku i Ołowiu wypracowały własne Zespoły Trójstronne. To pomaga zarówno przedsiębiorstwom, jak i pracownikom.
Dużym utrudnieniem dla prac SGiE są z odległości pomiędzy organizacjami zakładowymi rozrzuconymi po całej Polsce i skromna obsługa Sekretariatu. Jednak najbardziej niepokojący jest spadek liczby członków Związku, chociaż w naszym Sekretariacie w minionej kadencji ubyło ich stosunkowo najmniej.
- To problem wszystkich struktur, nie tylko SGiE ...
- Uważam, że wszystkie struktury naszego Związku powinny prowadzić wspólną politykę rozwoju. Strategia KK naboru nowych członków polegająca na jeżdżeniu po poszczególnych zakładach i namawianiu pracowników do przystąpienia do Związku jest niewystarczająca i mało efektywna. Związek powinien być atrakcyjny i świadczyć profesjonalne usługi, a legitymacja związkowa powinna "mieć swoją cenę", poprzez podpisywanie umów na rabaty uzyskiwane przez związkowców podczas dokonywania zakupów. Podobnie, jak ma to miejsce w Regionie Podbeskidzie, który wprowadził program Grosik. Z podobnych rozwiązań korzystają członkowie organizacji związkowych w całej Europie.
- Dziękuję za rozmowę
***
Krajowy Sekretariat Górnictwa i Energetyki NSZZ "S" zrzesza ok. 90 tys. członków "S" skupionych w 190 komisjach zakładowych i 9 krajowych sekcjach branżowych: Elektrowni i Elektrociepłowni, Energetyki, Górnictwa Węgla Kamiennego, Górnictwa i Przetwórstwa Siarki, Górnictwa Rud Cynku i Ołowiu, Górnictwa Rud Miedzi, Górnictwa Soli, Górnictwa Węgla Brunatnego oraz Zakładów Zaplecza Górniczego
Multimedia
Licznik odwiedzin: 224165
© Wszelkie prawa zastrzeżone SGiE 2011